این سد ها از مواد منفصل یا غیر متصل تشکیل شده اند و جهت ذخیره آب،کنترل سیلاب ها

 و کنترل فرسایش به  کار میروند. سد های خاکی را میتوان در آبراهه های بسیار عمیق

 با کناره های عمودی و  یا آبراهه های بسیار عریض با شیب کم احداث نمود.

بهترین دانه بندی برای این نوع سد ها : رس ۱۵٪ برای کل خاک مصرفی ، لیمون ۱۵٪ برای

 کل خاک مصرفی ، ماسه نرم ۵۰٪ برای کل خاک مصرفی و ماسه درشت ۲۰٪ برای کل

خاک مصرفی میباشد. به طور کلی ابعاد دانه  های مورد استفاده نباید از ۱۰ سانتیمتر

 بیشتر باشد زیرا از فشرده شدن خاک جلوگیری میکند.

.در صورتی که خاکی با چنین مشخصات در ساختمان سد موجود نباشد و یا هزینه های

عمل مقرون به صرفه نباشد استفاده از هسته ای مرکزی تقریبا غیر قابل نفوذ مطرح  میگردد.

خاکی که در هسته مرکزی به کار میرود باید رس دار باشد یا حدالاقل ۲۰ ٪ کل دانه

بندی خاک رس باشد و به بیانی دیگر ۲۰ ٪کل دانه بندی خاک قطری  حدود

 ۰.۰۵ میلیمتر داشته باشد. مناسبترین رس ،رس کائولینیت میباشد و نباید از

رس های تورم پذیر مانند رس مونتموریلونیت استفاده گردد.

بعد از بارندگی شدید و یا گاهی به علت ابعاد کمی که به سد داده میگردد و یا استفاده از

 وسایل نامناسب ، خاک  پشته پایین سد از بین میرود و برای جلوگیری از این عمل

 باید استحکام بیشتری به این سد داده شود.

در مورد سد های ذخیره ای ،معمولا این نوع سد ها پوشیده از گیاهان علفی میشود

 زیرا درختان و درختچه ها با ریشه های خود منافذی ایجاد میکنند که نفوذ پذیری را بالا

 برده و استحکام سد را از بین میبرند. این وضوع در مورد  سد های خاکی اصلاحی وجود

 ندارد زیرا این سد ها قبل از توسعه ریشه ها پر میگردند بنابراین از درختان و

درختچه ها میتوان استفاده نمود .

                                                        موفق باشید